آن را بر زبان جارى مىكند و با حكايت از اينكه بازگشت همه به سوى خداست ، بر داغ خويش يا ديگرى تسكينى مىدهد . دربارهء استرجاع هنگام مصيبت ، احاديثى است ، از جمله امام باقر « ع » فرمود : « ما من مؤمن يصاب بمصيبة فى الدّنيا فيسترجع عند مصيبته و يصبر حين تفجأه المصيبة الّا غفر اللّه له ما مضى من ذنوبه الّا الكبائر الّتى اوجب اللّه عليها النّار . » « 1 » هيچ مؤمن مصيبت زده‌اى در دنيا نيست كه هنگام مصيبت ، « انا للّه و انا اليه راجعون » گويد و بر مصيبت ناگهانى شكيبا باشد ، مگر آنكه خداوند گناهان گذشته‌اش را مىبخشايد ، مگر گناهان كبيره كه خداوند بر آنها وعدهء دوزخ داده است . امام حسين « ع » بارها در طول راه كربلا و در خود كربلا و عاشورا اين جمله را بر زبان راند . از جمله هنگام شنيدن خبر شهادت مسلم بن عقيل در منزلگاه « زرود » ، و نيز شبى كه در « قصر بنى مقاتل » منزل كرده بودند ، على اكبر اين جمله را مكرّر از پدر شنيد . چون علّت آن را پرسيد ، سيّد الشهدا فرمود : در خواب ديدم كه صدايى مىگويد : اين قافله به سوى مرگ مىرود . . . « 2 » پيش از آن در مدينه نيز هنگام گفتگو با مروان حكم ، امام حسين « ع » ضمن بيان فاجعه بار بودن خلافت يزيد ، « انّا لله و انّا اليه راجعون » گفت . « 3 » اين اعتقاد ، يعنى « از اويى و به سوى اويى » هم زندگى را بر انسان مىسازد و از بند تعلّقات مىرهاند ، هم مرگ را هموار و پذيرفتنى مىكند و او را به منزلگاه ابدى مشتاق مىسازد و تنها نفسهاى مطمئنّه در برابر مصيبتها و داغ شهيدان ، آرامش دارند مرگ را كوچيدن به خانهء هميشگى و جوار خدا مىدانند . اسحاق بن حيوهء حضرمى يكى از سنگدلان سپاه كوفه كه در كربلا حضور داشت و پس از شهادت امام حسين « ع » اقدام به در آوردن پيراهن از پيكر پاك آن حضرت كرد . وى به دستور عمر سعد ، همراه جمعى پس از شهادت حسين « ع » ، اسبها را بر بدنها تاختند . « 4 » نامش اسحاق بن حويّه هم آمده است . - اسب تاختن بر بدن امام

--> ( 1 ) - وسائل الشيعة ، ج 2 ، ص 898 . ( 2 ) - مقتل الحسين ، مقرّم ، ص 227 ، عوالم ( امام حسين ) ، ص 230 . ( 3 ) - عوالم ، ص 175 . ( 4 ) - مروج الذهب ، ج 3 ، ص 62 .